PALABRAS PARA TODOS

 

 

Hace mucho tiempo que quiero traer al blog el discurso íntegro que pronunció Xosé Manuel Beiras, dirigente histórico del nacionalismo gallego, portavoz nacional de Anova-Irmandade Nacionalista, durante la sesión de investidura de Núñez Feijóo como Presidente de la Xunta de Galiza, celebrada a finales del pasado 2012. Se trata de un discurso riguroso, honrado y valiente, y válido, además, no solo para los gallegos, sino para los de otras nacionalidades y autonomías, y qué decir de su interés para los españoles a secas. He procurado corregir algunos errores cometidos en la transcripción del discurso, así como incluir algunos de los comentarios espontáneos de Beiras de los que se había prescindido, al menos en los textos consultados. Todo ello fue una tarea sencilla, ojalá que lograda con acierto.

Nunca traduzco las lenguas españolas, tampoco lo haré hoy, porque, a pesar de cuán identificada me siento con todas las palabras de Beiras, y de que sé lo bien que le vendría su discurso a cualquier conciudadano español, muy en especial a los españolistas -caso de que oigan y entiendan-, no pretendo ponerle la cosa fácil a la ancestral, jaleada y premiada desidia ciudadana española, en este caso la de no querer entender las otras dos lenguas, ambas nuestras y tan románicas como el castellano, caso que no se da en el vascuence, obviamente, tan de todos como el catalán, el gallego y el castellano, pero que no se entrega por solo la buena voluntad que pueda haber, la que basta y sobra para dos de ellas; no para esta otra lengua española, prerrománica, y que, por lo tanto, hay que estudiar.

Además, y en este caso muy en especial, existe otra razón, la que dejó dicha, precisa y preciosa, el colombiano Nicolás Gómez Dávila, y que me indicó un buen amigo: “La traducción omite lo que más importa en un texto: que no es lo que dice su autor, sino lo que dice su idioma.” Con todo, aquellos de entre quienes se sientan incapaces de entender y, sin embargo, sientan la curiosidad y querrían acceder al discurso -esa mínima, grata y razonable muestra de sentido común, síntoma, al tiempo de que alguna escuela hubo y de que hay esperanza para todos-, pueden leer íntegro el discurso en la lengua guay entre las guais, además en la traducción de Ramón Sánchez Tabares, gallego y catedrático de Política Económica en la Universidad de Barcelona, pinchando aquí, en el incivil enlace o url de todas las vergüenzas:

EESgOoH_PYuL-agwKUplXJivpWy2zVtyA2IxCBurZ03MmyzU1qpk452kgDgbkQGnp4eWxzfRytT-JG6cJYmFsvlEpwEU-aN3R-0VHSg6sk6LoO86-4-M9o0fR3CU6NxBGFKiTMFXz&sig=AHIEtbQ44wcRkEs43nG2v08xvBRyT6MTlw

Beiras acusa a quienes sacrificaron Galicia, siglo tras siglo, generación tras generación, a intereses tan criminales como espurios, personalizada la fechoría salvaje en Feijóo en esta ocasión, como en las pasadas en tantos y tantos Feijoós, otro representante político al servicio, sin condiciones, de los intereses del Gobierno central, del empresarial, del financiero, del alemán y de cualquiera que bien le venga; por decirlo rápido, a cualquier poder que los haga medrar, encumbrarse y enriquecerse personalmente, lo único a lo que aspiran los más de nuestros políticos -no todos, tal el caso de Xosé Manuel Beiras-, un ejército de impresentables que, en su conjunto, aparte cuanto sabemos de ellos, habla español, ni siquiera castellano, que es lo mismo y no, como sabe desde párvulo quienquiera que quiso entenderlo y en el momento adecuado para casi todo: la infancia.

Comienza su discurso con un poema de Rosalía de Castro (1837-1885), A xustiza pola man, perteneciente al poemario Follas Novas (1880)

 

Señora Presidenta, Señorías:

I.

Aqués que tén fama de honrados na vila
roubáronme tanta brancura que eu tiña;
botáronme estrume nas galas dun día,
a roupa de cote puñéronma en tiras.

Nin pedra deixaron en donde eu vivira;
sin lar, sin abrigo, morei nas curtiñas;
ó raso cas lebres dormín nas campías;
meus fillos… ¡meus anxos!… que tanto eu quería, ¡morreron, morreron coa fame que tiñan!

Quedei deshonrada, mucháronme a vida,
fixéronme un leito de toxos e silvas;
i en tanto, os raposos de sangre maldita,
tranquilos nun leito de rosas dormían.

Salvádeme ¡ouh, xueces!, berrei… ¡Tolería!
De min se mofaron, vendeume a xusticia.
Bon Dios, axudaime, berrei, berrei inda…
tan alto que estaba, bon Dios non me oíra.

Estonces, cal loba doente ou ferida,
dun salto con raiba pillei a fouciña,
rondei paseniño… (ne as herbas sentían)
i a lúa escondíase, i a fera dormía
cos seus compañeiros en cama mullida.

Mireinos con calma, i as mans estendidas,
dun golpe ¡dun soio! deixeinos sin vida.
I ó lado, contenta, senteime das vítimas,
tranquila, esperando pola alba do día.

I estonces… estonces cumpreuse a xusticia:
eu, neles; i as leises, na man que os ferira.

 

(E o amigo Beiras, ise tolo loitador, por enriba de culto, ¡o mesmo diaño, hai que supoñer, para Feijóo e tódolos seus! -fixádevos, se non, se chegades a escoitalo, que a voz do Presidente do Parlamento é de varón ó inicio do discurso do voceiro, de muller cando anda a rematar, que non son capaces ises lazacáns de escoitar un galego que endexamáis escoitaron, aínda menos unhas reivindicacións e argumentacións, neste caso todas elas nas mans de Beiras, nun anaco de tempo de ¡só trinta e cinco minutos!-, sigue dicindo…)

 

Ben se decatarían xa as suas señorías de que o texto que veño de ler non está tirado de ningunha copla contra as leoninas taxas impostas polo ministro de Xustiza actual, malia que vulneran frontalmente o dereito dos cidadáns do común a unha xustiza gratuita e redunce a cinzas a norma contida no artigo 24.1 da Constitución, que predica que “Tódalas persoas teñen dereito a obteren a tutela efectiva dos xuíces e tribunais no exercicio dos seus dereitos e intereses lexítimos, sen que, en ningún caso, se poida producir indefensión“. Porque resulta evidente que esa reaccionária decisión ministerial incurre na aberración de convirtir o recurso dos cidadáns á xustiza nunha mercaduría, un ben que compre mercar con cartos, so pena de ficar en indefensióne se cadra, para os que non teñan cartos, aplicaráselles aquela máxima establecida por un parlamentario, ou parlamentaria, popular, nas Cortes: ¡que se jodan! Pois, non, señorías, non, ese texto non procede de ningún panfleto popular anónimo (tampouco é produto da malsán e rebirichada imaxinación do Beiras, lonxe diso). Ben se decatarían xa as suas cultas señorías de que é a reprodución literal dun punxente poema de Rosalía titulado ‘A xusticia pola man’, dado á luz no seu libro Follas Novas en 1880, nada menos… Por certo que, se Rosalía pubricase arestora ese mesmo poema, non sería, se cadra, alcuñada de ‘tola’, senón imputada por ‘apoloxía do terrorismo’, ou acusada de incitación á sublevación popular e á desorde pública, que todo pode ser nesta especie de ‘franquismo sen Franco’ que estamos a disfroitar.

E dirán vostedes que iso todo é pasado e non ven a conto, hoxe. Pois, co seu permiso, eu discrépolles. Para min, o equivalente actual da muller protagonista anónima do poema rosalián, alén de calquera das mulleres maltratadas hoxendía, tamén leva nome femenino: ela é Galiza, ela é a cidadanía galega do común, roubada, espoliada, asoballada, desprezada, aldraxada, vítima da inmisericorde cobiza da plutocracia financeira e da inxustiza empoleirada no poder político, unha cidadanía inerme, acosada a tódolos níveis e en tódalas dimensións dos seus dereitos, liberdades e condicións materiais de existencia: unhas clases asalariadas reconducidas á situación descrita por Dickens para a Inglaterra de hai case dous séculos, unha clase labrega reconvirtida virtualmente en serva, coma os foreiros do tempo das loitas agraristas, e unha clase media en proceso de redución á pobreza … curiosamente, á inversa xustamente do Brasil de Lula e Dilma, por exemplo, o terceiro mundo ese… Unha cidadanía do común a piques de ser reducida, de feito, á condición de súbdita na que se achaba nos antigos reximes europeus anteriores á Revolución francesa. Unha cidadanía galega empurrada á desespranza e o descreimento nas solucións políticas democráticas, enfrontada ao dilema de escoller entre resignarse a ‘que fagan de nós un pandeiro’, ou ben tomarse ‘a xustiza pola man’. E isto, ao cabo dun tercio de século de autonomía e de seica ‘autogoberno’ por primeira vez na historia moderna e contemporán da nosa nación. ¡Lindo balance! E, ¿quen son os responsabeis políticos deste desenlace? ¿Quen gobernou con maiorías neste Parlamento durante todo ese tempo?

II.  A rebelión cívica arestora en curso -que os da AGE non facemos máis que estimular- procura mesmamente conquerir ‘a xustiza pola man’, só que sen verquer ‘sangue maldita’, meiante a movilización no seo da sociedade civil, democráticamente, sen violencia. Curiosamente, nesa dialética de opostos, só o poder está a exercer a violencia. Exércena tanto o auténtico poder, ou sexa o financeiro da plutocracia internacional, canto os seus simples testaferros, o inquilino das institucións políticas nadas como democráticas e transmutadas en oligárquicas. É o rexime que o eminente sociólogo portugués Boaventura de Sousa Santos definíu como ‘fascismo financeiro’, metamorfose do fascismo ‘clásico’ no que os ‘nazis de arestora’ non lucen cruces gamadas nen precisan impór formas totalitarias de Estado e partido único, nen prohibiren prensa independente, abóndalles impór o ‘pensamento único’, manexaren a ‘pantalla mediática’, esborrallaren o ‘welfare state’, convirtiren o ‘estado providencia’ en ‘estado penitencia’ (Löic Wacquant), e o rexime de liberdades cívico-políticas, nunha ‘democracia de baixa intensidade‘, coma o fluído dos pastores eléitricos para termar o gando. Violencia económica, violencia laboral, violencia social, violencia institucional. Violencia física, tamén. Ás veces como subproduto da violencia social -así no caso da violencia de xénero- e outras da institucional, como a das malchamadas ‘forzas antidisturbios’, que en rigor están a provocaren disturbios nas movilizacións cívicas que exercen pacíficamene o dereito constitucional de manifestación. E finalmente, chegado o caso, violencia bélica, como a do estado sionista de Israel en Palestina, subespecie do xénero de guerras ‘preventivas’ contra ‘o Eixo do Mal’, inauguradas polo emperador Bush II, coa entusiasta complicidade, emitida universal, dos seus próceres ‘populares’, Aznar e Rajoy, á altura da invasión de Irak… Nas nosas latitudes, afortunadamente, eses poderes inda non chegaron a empregar esas formas estremas de violencia, simplesmente porque inda non lles fixo falta recurriren a elas. Mais sí que, en troques, xa é un poder que mata, selectivamente polo de agora. Vostedes alporizáronse moito cando dixen eu que as suas políticas agresoras do común cidadán matan, e a sua Cospedal alcuñoume de ‘tolo’ -nada orixinal, por certo, díxose xa fai moitos anos, tamén de Rosalía-. Mais hoxe esa aseveración é xa un clamor popular avalado por colectivos de psiquiatras, que incluso forzou ao seu goberno español a facer o simulacro de receitar aspirinas xurídicas para a doenza dos desafiuzamentos por impago de impagábeis hipotecas: neste país sempre ten que ocorrer unha desgracia moi sonada para que os poderes políticos se ocupen do que debían ter impedido que acontecese, a sua política, a sua tamén, ignora teimudamente as recomendacións da mediciña preventiva.

III. Nese contexto de constante involución social, ideolóxica e política, na que se volatilizan un tras outro os valores democráticos e republicáns, o escenário interno da autonomía galega sofre unha progresiva degradación, até acadar o paroxismo na pasada lexislatura, cando os inquilinos da Xunta de Galiza proceden a baleirar progresivamente de contido as máis importantes potestades e competencias conferidas polo Estatuto e a invertiren rotundamente o sentido e finalidade das institucións autonómicas que constituían, en orixe, a sua razón de ser: o autogoberno, malia que limitado, das cidadás e os cidadáns galegos da nación. Invertíuse a relación entre cidadanía galega, poder autónomo e poder central do Estado. Esa relación fora deseñada conforme a un patrón democrático, como unha relación de abaixo arriba. O pobo galego confería un mandato aos poderes autonómicos para autogobernarse, é dicir, resolver políticamente os seus problemas, e máis para facer valer ese autogoberno perante o poder central do Estado. Chegaron vostedes e invertiron esa relación: convirtiron a Xunta nunha delegación do poder central do estado, unha correa de transmisión das decisións da metrópole estatal, como os virreinatos nas antigas colonias, na actual da Galiza, efectivamente, interior … e ao Parlamento dos galegos nunha comparsa das Cortes españolas, máis descaradamente cando se instalaron os seus na Moncloa, claro. Vostede, señor Núñez… coido que ven ser unha simples clonación do ‘homúnculo’ de Rajoy. 

Certamente, esta tendencia viña de ben atrás, mais con vostedes convirtíuse en mecánica de piñón fixo. O señor Fraga Iribarne tentara rehabilitarse e exercer realmente de Presidente de Galiza na última etapa dos seus mandatos, mais non tivera recursos políticos abondo para levalo a cabo, a función da autonomía vista pola lei era inversa da que tiña que ser, e frente a eso non podía… Lembro duas ocasiónes en que chegara a confesarme: “Téñolle graves problemas coa direición do meu partido en Madrid”. Enténdase: Aznar, Rajoy, Romay, os decapitadores de Cuiña que o enviaron a vostede tal como enviaba o Borgia do ‘Principe’ os seus ‘propios’ á levantisca Emilia Romagna. Así que vostedes, instalados na Xunta, limitáronse a xestionar en Galiza os dictados e intereses do poder central español como quen administra un servizo privatizado de correos, que seica é a sua verdadeira especialidade, ¿non si, señor Núñez?

A brutal incidencia da crise financeira, transformada agora nunha ‘grande depresión’, non fai máis que exacerbar unha patoloxía que viña de atrás e elevar ao límite do humanamente suportábel o sofremento dunha maioría social indefensa, mentras os primordiais causantes e culpábeis financeiros e políticos desa traxedia popular, non só fican impunes, senón que dictan as antidemocráticas políticas agresoras contra a xente do común, que mesmo aproveitan para faceren o seu agosto como meigas chuchonas das enerxías cívicas e os recursos materiais da cidadanía galega. Nunca antes como na pasada lexislatura resultou tan certeira a metafórica afirmación de que a autonomía galega estaba nas mans das ‘forzas de ocupación’. Mais falar de ‘crise’ na Galiza esixe certas precisións e termos presente un longo proceso que percorre case que toda a duración da ‘nosa’ autonomía política. Vexamos primeiro cal é esa situación e a doenza que padece.

IV. A diagnose, feita por economistas e sociólogos formados na Universidade Compostelán poderíase resumir así: “A realidade contemporánea de Galiza é a dunha sociedade periférica que padece, á maneira dunha colonia interior, a dinámica do desenvolvemento desigual no ámbito do Estado español e da Unión Europea. A dinámica, en síntese, da espoliación, co vaciado do seu contido demográfico e da sua substancia económica e cultural”. De aí, derívase que os problemas cardinais que plantexa a patoloxía económica, social e cultural da Galiza son de índole política. Quero dicir que as doenzas da nosa realidade non resultan problemáticas en sí mesmas, pois que están correctamente diagnosticadas e pronosticadas, a sua problematicidade sitúase no nível da terapia, ou sexa, da política: durante o terzo de século que levamos de autonomía, o poder político, co só intervalo dos gobernos tripartito e bipartito e, se cadra, da lexislatura inaugural, fixo caso omiso desas diagnoses. Pois, pola contra, o reto estriba en sermos quen de criar as condicións políticas necesarias para erradicarmos os tangaraños que tollen o corpo e o esprito da nosa sociedade nos tres níveis da sua estrutura: económico, ideolóxico-cultural e político-institucional. Dixérao xa hai meio século Valentín Paz Andrade con otras palabras -o referente este ano das Letras Galegas-. Eis o reto que debe afrontar calquer goberno galego que se precie. Mais non o fai. Non o fixo tampouco vostede, señor Núñez, na lexislatura pasada: fixo todo o contrario, e o resultado está ben á vista: imos a recú, coma un autobús no que o chofer levase posta a marcha atrás.

O espólio que está a padecer Galiza opérase nas diversas dimensións da sua realidade: materias primas, formación de capital, forza de traballo, potencial demográfico, criación científica e técnica, patrimonio cultural … e patrimonio natural tamén. Singularmente, as formas primordiais dese espolio son: o espólio enerxético, o espólio financeiro, o exterminio do campesiñado e da xente mariñeira, a expatriación forzosa das xeracións mozas, o etnocidio e o ecocidio. Eis “as veas abertas da Galiza”, na metáfora co meu entrañábel Eduardo Galeano fixera para América Latina.

Cada unha desas seis ‘veas abertas’ derrama o potencial dinámico dunha peza clave na estrutura do noso país, en espazo natural, realidade social e pobo con identidade de seu. E non son fenómenos conxunturais ou pasaxeiros, senón estruturais e de longa duración, unha política de autogoberno, con maiúsculas, debía estar aí para lles facer frente. Mais non o fixo nen o fai, antes nen despois do parto da autonomía. E agora mesmo, até reduplica o seu impacto destrutor. Hai mostras evidentes, mesmo cinxíndome ao período do que teño eu memoria: O espólio dos recursos enerxéticos iníciase cos encoros hidroelétricos, esquilma logo en só vinte anos os lignitos, e até nos rouba agora o vento que disque ‘é noso’. O espólio financeiro comeza coa absorción da densa rede do banco de A Coruña nos anos sesenta … porque os Vilariño preferían ser rentistas que banqueiros… e culmina coa recentísima do ‘Pastor’ e o latrocinio das Caixas Populares de Aforros e a estafa das ‘preferentes’, as hipotecas, etc. O exterminio do campesiñado e a xente mariñeira empeza co trasvase masivo de traballadores -500.000 en dous decenios-, non, á industria galega, senón a Europa, Catalunya, Euskadi e Madrid, e culmina coas leoninas políticas agraria e pesqueira da UE, servilmente obedecidas polos gobernos de turno. O espolio do proletariado asalariado comenza coas ‘reconversións’ famosas que mutilan a masa laboral na industria -a fins de século faina retroceder ás magnitudes de comenzos dos sesenta, nada menos-, e culmina coa sucesión en cadea de criminais contrarreformas laborais e a ‘barra libre’ para o desemprego provocado. A expatriación forzosa da mocidade acada arestora cifras análogas aos tempos da enxurrada emigratoria a Europa, só que, agora, moitas veces con títulos de ensino superior na faldriqueira e no escenario dunha demografía arquienvellecida e exhausta, e dun paro xuvenil que os ameaza con chegaren á idade da prexubilación antes de obteren un emprego digno e estábel, ou sexa, un futuro consistente en pasaren direitamente de parados a xubilados, sen pensión, claro é. O etnocidio comenzara coa imposición a labazadas daquela moi didáctica consigna: “¡No sea usted bárbaro: hable la lengua del imperio!” durante a tiranía franquista, e culmina coa sua teima na normalización lingüística do ‘idioma proprio de Galiza’, que naturalmene é o español, como o seu nome indica, e a secta da ‘Galicia bífida’ proclama, elevada así a paranoia de ‘limpeza étnica’ na sua inefábel campaña de analfabetización en galego, sen precedentes nen tan sequer en gobernos postcoloniais africáns a respeito do swajili, o bantú, o zulú ou calqueira outro diles. Enfin, o ecocidio, a cada vez máis brutal agresión ós ecosistemas agrarios e mariños, un desastre moi relacionado coa forestación ‘contra natura’, e a destrución das formas non capitalistas de pesca e agricultura sustentábel praticadas pola exterminada cultura labrega e mariñeira que só precisaban unha modernización congruente coa sua lóxica, e foran encomiadas e defendidas frente aos ‘pailáns vilegos’ por unha xinea de ilustrados que vai dende Cornide ou Labrada no XVIII a Díaz de Rábago, Rof Codina, Cruz Gallástegui ou Domingo Quiroga no XX… seguro que lles sonan. Un desastre agora en risco de se tornar catastrófico de xeito definitivo pola cobiza dos recursos do subsolo en Bergantiños, na Terra Chá e así seguido, que poden convirtir iste país nunha especie de Katanga… moi europea, iso si.

E vostedes, e os seus antecesores ‘populares’ nestes tres decenios de autonomía prodixiosa: ¿Ónde estaban? ¿Qué facían? ¿Para ónde ollaban, dende a sua atalaia de San Caetano? Non me contesten, porque ben o sei: para Madrid, que a Bruxelas e Berlin non lles alcanzaba a vista. ¿E inda ten coallo vostede para solicitar a investidura desta cámara e seguir así a comandar impertérrito a sua brigada de demolicións?

V. Mais abofé que non todo é culpa de vostedes e os seus predecesores na Xunta. Algunha eiva procede certamente xa do proprio deseño institucional da nosa autonomía. A primeira consiste en que o Estatuto de Galiza non é equivalente a unha Constitución dun Estado Galego integrado nun Estado Federal Español, por caso, senón que é unha Carta Autonómica elaborada e outorgada polas Cortes Españolas con rango de ‘lei orgánica’, de xeito que calquer outra lei orgánica desas Cortes sobre calquer materia ten o mesmo rango que o proprio Estatuto, co que xa en orixe fica aberta a vía para a invasión de competencias lexislativas atribuídas ao Parlamento de Galiza… Unha vía que o poder central ía utilizar de xeito cada vez máis reiterado e até abusivo, e non só con leis orgánicas, senón tamén con leis ordinarias e até normas de rango inferior. Iso seica se chama ‘respeito institucional á autonomía galega’, ¿non sí?, empezando polo señor Rajoy. ‘Respeito’, unha palabra que vostede repite a esgalla en calquer entrevista: Eu respeito… Nós respeitamos… Tamén respeita as sentencias do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza, ¿verdad?… Tamén respeita absolutamente o poder xudicial cando falla en desfavor de vostede. É unha especie de frase comodín que vostede emprega para non contestar con franqueza a nada… que lle cree problemas de posecionamento, claro.

E eiquí xurde a segunda caste de eivas conxénitas. Nefeito, no Estatuto só algunhas das competencias se definen como ‘exclusivas’, que son as que non teñen outro límite que os proprios preceptos da Constitución. Mais, curiosamente, as desa caste que se enuncian no Estatuto non son as máis cruciáis para o reto primordial dunha política estratéxica de desenvolvemento do noso país que puidese tiralo do da sua condición ‘periférica’ na Penínsua e en Europa. Hai outras que se denominan ‘exclusivas’, mais non o son, porque están sometidas ás ‘bases’ que estableza a ‘política do Estado’, é esa política, ben sabemos e padecemos, que sempre barre para o centro ou o Mediterráneo, está descompensada, vai costa abaixo… cara a Marbella. Entre competencias falsamente exclusivas estánlles nada menos que industria, agricultura, gandeiría, comercio interior e intermediarios financeiros, léase Caixas, e así pasou o que pasou, é absolutamente indecente a posición mantida respeito das Caixas, unha Lei de Caixas do Parlamento de Galiza que non ten a qué aplicarse porque desapareceu, e agora incluso o banco en que se transformaran. Unha proba de que ese marco competencial non permitiría operar sen luz verde central, unha política eficaz de desenvolvemento está en que, nos case tres decenios que levamos integrados ‘en Europa’, Galiza estivo no furgón de cola das ‘rexións’ máis empobrecidas da actual Unión Europea. A non ser que os sucesivos gobernos da Xunta fosen ineptos no uso das competencias, e daquela cómpreme reiterar que vostedes levan gobernado durante vintecinco dos trinta e un anos que levamos de autonomía, e cando o goberno bipartito da antepasada lexislatura tentou abordar unha reforma do Estatuto que afortalase o poder autónomo, procurou o seu consenso, pero vostedes boicoteárono. ¡Moi lindo servizo a Galiza da que tanto falan!

Obviamente, esta precaria situación do poder autónomo agravouse dende o ingreso en Europa. As decisións de Bruxelas convirtíronse no pretexto perfecto para eludiren responsabilidades vostedes: nada se podía facer sen Bruxelas. Só unha mostra: a comenzos dos noventa apresentáramos unha proposición de lei de ordenación gandeira que, de terse aprobado, o sector gandeiro non estaría hoxe na situación agónica en que o puxeron vostedes e os gobernos de Madrid e de Bruxelas. Pois rexeitárona porque seica colisionaba coa directiva ‘non sei cantos’ de Bruxelas, que polo visto estaba por riba do Estatuto de Galiza e da propria Constitución española. A sumisión dos ocupantes do poder autónomo, incluidos por suposto os actuais, aos dictados ‘da superioridade’ pasará á nosa historia como un dos comportamentos máis vergoñentos e desleais coa cidadanía de cantos poida rexistrar a historia política de calquer pobo en tempos de paz. Apenas houbo casos nos que a Xunta recurrise perante o Tribunal Constitucional invasións flagrantes das suas competencias. Fixeron vostedes da Galiza unha autonomía ‘domada e castrada’, como reza a coñecida crónica do século XVI a respeito do que fixera o poder real absoluto dos Católicos despóis das guerras do século XV e das rebelións irmandiñas e tamén da nobleza galega.

E inda logo houbo as treicións inescusábeis. A meiados dos noventa, o BNG logrou que este Parlamento aprobase por unanimidade un plan a sete anos de modernización da Rede Ferroviaria Interna Galega. Compría logo levalo ás cortes de Madrid. Levárono cando Aznar foi xefe do goberno, mais, abraiantemente, a sua maioría nas Cortes votou en contra do que eiquí votaran a favor: morreu alí ese plan, morreu, e hoxe, a rede ferroviaria galega está como ben sabe a xente que a padece, sobre todo nesa Galiza interior que sempre invocan, e que lles da os votos, Ferrol, Betanzos, Lugo ou Monforte… e toda esa liña. Pero incluso en custións que non dependían do marco competencial, o desleixo dos poderes galegos resulta abraiante. O Estatuto establece que este Parlamento deseñará por lei a demarcación das comarcas coas correspondentes administracións, ademáis de dotar de persoalidade xurídica parroquias, como a teñen en Portugal as ‘freguesías’, até hoxe, papel mollado, seica para que non rosmasen as suas deputacións provinciais, supoño. ¿Vaino facer vostede, no canto de andar a enredar co lerio das fusións de pequenos concellos rurais ? ¡Quiá! E inda -reitero- ten vostede o coallo de pedir a investidura para proseguir esa traxectoria de utilización da autonomía para todo o contrario de aquilo para o que foi conquerida despois de século e meio de loita cívica e democrática, dende os mártires de Carral do 1846, deica Bóveda e Castelao, e a loita baixo o franquismo da esquerda e do nacionalismo.

VI. O proceso que estou a referir acada o seu ‘climax’ na pasada lexislatura, após a inxusta derrota pola mínima do goberno bipartito, mais as eleicións rara vez fan xustiza, nen están pra iso. Desque se instalaron vostedes en San Caetano, a acción do seu poder tornouse inmisericorde contra os cidadáns, empurrada por dous furacáns procedentes do leste. O primeiro: a reaccionária e antidemocrática ofensiva ultraliberal desencadeada pola plutocracia financeira transnacional -os mercados, disque- políticamente instrumentada en Europa pola famosa ‘troika’ para convirtir a UE nun ‘IV Reich sen Wermacht’, coa ‘Kaiserina’ Merkel entronizada como nova ‘Führer’ dese enxendro. Isto non o inventei eu: a propria gran dereita alemá afirma agora que, a fin de contas, iles acabaron por gañar a 2ª Guerra Mundial -contábamo hai meses Ignacio Ramonet-, unha ofensiva na que eses incontrolados poderes financeiros están a aproveitar a crise, causada por iles mesmos, para pegaren un chimpo sen precedentes no proceso de concentración da riqueza e o poder no consabido un por cento dos máis ricos, mediante a ruina de case que tódolos demáis segmentos sociais, maiormente as clases traballadoras e medias; tamén nisto son iles quen din que o seu é unha vitoriosa ‘guerra de clases’. O malchamado Pacto Fiscal, que carboniza a soberanía das cámaras lexislativas dos estados aos que se aplica e convírteos en simples protectorados dese novo imperio alemán, non é máis que unha nova arma desa guerra, e xa están a organizar un novo organismo europeu de supervisión fiscal para controlar a emisión de débeda dos estados do sul. Inda este vran, Susan Watkins relataba os nomes e fechorías dos ‘arquitectos ‘oficiais’  desa nova ‘Gestapo’ imperial: Mario Draghi, presidente do BCE, Durâo Barroso, naturalmente, o trío das Azores, Jean-Claude Juncker, do Eurogrupo, Herman Van Romouy, do Consello Europeu… Aforrareilles relatar os seus pedigrís de cans de presa adestrados para matar. As políticas instrumentadas pola ‘troika’ para esa guerra constituen un auténtico crime de Estado contra a cidadanía do común e a democracia, mais foron servilmente asumidas polos gobernos do Estado español: primeiro, con prantos de velorio, por Zapatero, logo, con ‘ardor guerrero’ e benzóns do cardeal Rouco para esta Santa Cruzada, por Rajoy.

Vostedes fixeron esactamente o mesmo eiquí. Non sei se con bágoas de crocodilo, ou con ‘ardor guerrero’ tamén. Non o sei, nen me importa: colaboraron servilmente nese crime de Estado, eiquí contra a cidadanía galega, tanto a que non os votara como a que sí tamén. Iso si, disfrazáronse. O disfraz máis vendido foi no lerio da ‘austeridade’. A política de austeridade, aplicada nunha ‘grande depresión’ como a actual, ademáis de ser unha aberración científica que faría suspender a calquer estudante primeirizo de macroeconomía, é unha enorme e falaz patraña, cando os máis ricos están a facer o agosto e os banqueiros, magnates e homes de estado retíranse con ‘pelotazos’ multimillonarios en euros das institucións que previamente arruinaran. A súa panxoliña de que ‘non hai cartos’ é un embuste descomunal, porque vostedes saben que hoxendía hai máis cartos que nunca na historia da humanidade: só que están maormente nas mans dos potentados delincuentes que non aportan un can ás arcas públicas, que os agochan ou levan a paraísos fiscais e saben que, se acaso os inspectores de Facenda honestos os descubren, vostedes daránlles ‘amnistías fiscais’, porque vostedes só governan para iles e están ao seu servil servizo. Ou, ¿acaso non houbo cartos para ‘resgatar’ con fondos públicos á banca afundida por desaprensivos e cobizosos especuladores embarcados en irresponsabeis aventuras cos cartos das empresas e das familias que lle los entregaran en depósito? Incluídas as Caixas, porque eran entidades de aforro popular e economía social, cobizadas polos bancos. ¿E non endebedaron ao Estado para facer iso? ¿E logo non poden endebedalo o estado para servir ás empresas eficientes e aos cidadáns do común, como debera obrigalos o seu compromiso eleitoral con eles? ¿Acaso non é un crime político deixar desamparados aos cidadáns máis necesitados de axuda para pagar agora aos bancos alemáns? E inda fachendea vostede de que ‘Galicia paga’: ¿A quén? ¿Aos parados? ¿Aos enfermos? ¿Aos escolares? ¿Aos vellos? ¿Aos discapacitados? ¿Ás mulleres con fillos que manteren..? ¿Ou aos especuladores europeus, que nos debían pagar iles a todos nós, pra nos devolveren o roubado? ¡Pois manda truco co patriotismo e o catolicismo de vostedes! Porque para serviren aos plutócratas vostedes non vacilan, non só en dinamitar os dereitos laborais e sociais conqueridos polos cidadáns, senón inclusive en desmantelar o mesmiño Estado moderno, e reinstauraren estados neomedievais ao servizo do que a ciencia política xa coñece a denominar ‘capitalismo feudal’, ese enxendro. Non dubidaron na pasada lexislatura, nen sequer lles importou crebar en varias ocasións o principio da ‘seguridade xurídica’ fundamental para as relacións da administración cos administrados, como por caso na falcatruada dos eólicos, pero en tantas outras. Leváronse por diante a sanidade pública e universal, o ensino público e gratuito, os servizos sociais e un longo etcétera que non hai tempo de enumerar… Pois tamén andan a desmantelar, privatizar e mercantilizar até a propria Administración Pública, que foi o primeiro pear do Estado moderno mesmo antes da Revolución francesa, co Despotismo Ilustrado… e a mais empezara para combatir as pestes, facer saeamentos e cordons sanitarios… sábeno moi ben. Semellan vostedes a caste política dos últimos Austrias, incluso nalgúns na fasquía facial, como tirados dos lenzos de Velázquez.

E o segundo furacán -vou rematando- procedente do leste: a xenófoba xíria do chovinismo español máis reaccionário contra os valores identitarios da nación galega, esa ideoloxía odiosa de quen é incapaz de entender e aceptar a existencia do ‘outro’, a alteridade, a existencia do outro diferente dún mesmo, e menos aínda de recoñecelo como ser humán dotado de xenuinos dereitos individuais e colectivos… É un problema, eu coido que xenético. Vostedes puxéronse ao servizo desa barbarie que pervirte todo o que toca, a empezar polos valores e pola propria linguaxe, como cando deturpan o contido semántico da palabra ‘liberdade’ para escravizaren aos máis febles… No caso do idioma: ‘liberdade de idioma’, ¡cando a UNESCO establece a “discriminación positiva” aos idiomas en situación de estatus B, como o galego frente ao A, dominante, e seica o Estado Español está dentro da UNESCO! E vostede, ¿en qué está? ¿Ónde? Non sei… É indignante. Afanáronse vostedes a asfixiar o entramado cultural galego tecido heroicamente baixo o fascismo franquista e desenvolvido despois por milleiros de cidadáns entregados a un labor cultural tantas veces gratuito e sempre malpago: na literatura, na edición, no teatro, na música popular e culta, na plástica, no audiovisual, e así seguido. ¿Sabe vostede que non hai cáse que ninguén que, na escrita, no teatro, na música, en Galiza poida vivir do seu labor criativo decentemente? ¿Parécelle normal? ¿E sabe que agora, grazas a vostedes, incluso adoitan ter que costearen iles a edición ou produción das suas obras? Porque vostedes están a matar de fame as editoriais, grupos de teatro ou musicais. É o esterminio tamén da cultura. E a sua hipócrita guerra suxa contra o idioma galego sobarda tódolos níveis imaxinábeis da infamia e da treición. Pois non satisfeitos con todo iso, tamén encetaron o ‘despece’ dos contidos políticos do Estatuto, para reduciren a autonomía á xestión administrativa dunha deputación supraprovincial.

VII. Coa sua servil obediencia á barbarie ultraliberal, vostedes están a matar o corpo social do pobo galego, coa sua cipaia sumisión ao xenófobo chovinismo español están a tentar matarlle a este pobo tamén a sua alma… Mais son vostedes mesmos os que así matan a sua: se disque son católicos, saberán que mesmamente ésa é a noción do ‘pecado mortal’. ¿E inda ven vostede eiquí a pedirnos o voto para a sua investidura? ¿Considéranos capaces de atreizoar até ese punto ao pobo que nos paríu e que nos amamantou? Desengáñese de vez: ou dá vostede unha virada de cento oitenta graos na sua singladura, ou deixa de gobernar contra os cidadáns e torna a defendelos contra os que os agreden e espolían… cousa que é máis inverosímil que non que caia un meteorito na dársena da Coruña… ou nos loitaremos contra vostedes con tódalas nosas forzas, coa palabra e a acción democrática, dentro e fóra desta cámara. Dentro, para impedirmos que a convirtan nunha ‘cámara de gas’ -virtual, claro, polo de agora- e fóra, para contribuirmos á nacente rebelión cívica, que é a única espranza de recuperación da soberanía popular perdida, o único xeito posíbel de que a política se enxendre na sociedade civil, que os cidadáns sexan os seus protagonistas e nós simplesmente os seus fideicomisarios nunha cámara de representantes merecente de tal nome, unha cámara no futuro dun pobo soberano que decida si se arteia federal o confederalmente a outros niveis máis amplios.

Dixen.

Beiras falando. Feijóo, no seu inferno de non entender unha soia verba:

http://www.youtube.com/watch?v=GibHuyUeZ40

Anuncios

2 comentarios en “PALABRAS PARA TODOS

    1. Podría ser, mi buen amigo. Pero ¿a quiénes les merece la pena? Me temo que apenas a los que ya piensan lo mismo o casi lo mismo que leen aquí. Pero nuestro problema son siempre los demás, quiero decir los demás que son incapaces, por mil razones, de dejar de votar a partidos continuistas, sin principio alguno y corruptos hasta la médula. Y, desde luego, a esos no les interesan ni discursos como el de Beiras ni opinión o reflexión alguna que supere los ciento cuarenta o doscientos caracteres. Cierto que la mayor parte de la responsabilidad no es toda suya, es de esta madrastra que los bestiales caciques hicieron de esto a lo que llaman España con la misma boba y solemne estupidez con la que un cura alza la hostia en misa.

      Como sexa, graciñas polo esforzo, Escoitador, calquera día destes sorpréndesme falando a língoa desa terra deixada da man de Deus Noso Señor 🙂

      Me gusta

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s